We vervolgen onze wandeling door het Zilverhof tot aan de Lievekaai. Het Lievekaaiplein (Kinderrechtenplein) is nog zo’n opvallend resultaat van de herwaarderingsijver van de Prinsenhof-bewoners.
Na de tweede wereldoorlog was dit de verplichte parkeerplaats voor verhuiswagens en stoorkarren van Gent. In de jaren 70’ lag deze site er totaal verloederd bij. Dagelijks zochten hier een kleine honderd auto’s een parkeerplaats. In die periode was dit in Gent immers de ‘normale functie’ van een open ruimte of een plein! Onder impuls van de bewoners en in samenwerking met het toenmalig stadsbestuur werden in reeds 1979 schetsen voorgesteld van wat later een nieuw heraangelegde Lievekaai zou worden. Uiteindelijk nam men de optie om de zwaaikom autovrij te maken en er een kuierzone te voorzien. Het duurde nog tot in 1998 alvorens deze hernieuwde Lievekaai door burgemeester Frank Beke officieel werd ingehuldigd. De bewoners hadden 19 jaar geduld geoefend en geijverd voor dat het haveloze plein herschapen was tot een van de meest gezellige plekken van de Gentse binnenstad.
Het vraagt enige verbinding om zich de Lieve voor te stellen als een verbindingsweg tussen het Middeleeuwse Gent en de Noordzee (het Zwin). Ooit was deze plek de tweede haven van Gent, ooit stond hier een grote loskraan. Ooit maakten de craenkinders en de cayegesellen hier de dienst uit.
In de omgeving van de Lievehaven kwamen zich invloedrijke bewoners vestigen, zoals schepenen, griffiers, advocaten en schouten. Zo staat nu nog op de hoek van de huidige Lievestraat en de voet van de Lievebrug het huis den Osse. Het werd in 1457 gebouwd door Jacob Donsche, secretaris van de Raad van Vlaanderen.
Aan de andere zijde van de Lievebrug aan de hoek van de Sint-Widostraat staat het 14de eeuwse huis de Cogghe, genoemd naar de platbodems die er aanmeerden. De eigenaar had er in de middeleeuwen waarschijnlijk een herberg of pleisterplaats van gemaakt waarin eene stoove of verwarmde badkamer beschikbaar was. Voor de bevolking waren dat meestal ontuchthuizen met eenen sleghten reuke. Later werd het huis Sint Ivo genoemd, omdat hier de broederschap van Sint-Ivo, patroon van de advocaten, zetelde.
Afbeelding: Lievekaai 1979